Αγροβιομηχανία, γιατί το ψεύτικο Made in Italy είναι μια ευκαιρία*

Luigi Consiglio (CEO Eccellenze d'Impresa): είναι απαραίτητο να ενεργούμε στρατηγικά στην αγορά, εστιάζοντας στην ποιότητα των προϊόντων και στα σχέδια διεθνοποίησης

Του Luigi Consiglio – Διευθύνων Σύμβουλος της Eccellenze d'Impresa*Σχόλιο δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο Il Sole 24 Ore στις 25 Ιουνίου 2024

Παράγονται περιοδικά έρευνες σχετικά με τη ζημιά που προκαλούν οι απομιμήσεις ιταλικών προϊόντων στην αγροδιατροφική μας βιομηχανία. Η τελευταία, με χρονολογική σειρά, είναι μια έρευνα που παρουσίασε το The European House Ambrosetti, η οποία περιγράφει τις ζημίες που υπέστησαν οι εταιρείες μας από την πώληση ξένων προϊόντων που θυμίζουν ιταλική προέλευση στο όνομα ή στην επικοινωνία της μάρκας. Αυτές ακολουθούνται τακτικά από συζητήσεις για τους λόγους αυτών των «επιθέσεων» στο Made in Italy και συνακόλουθες εκκλήσεις για μεγαλύτερη προστασία των προϊόντων ιταλικής παραγωγής.

Όλα αυτά χωρίς ωστόσο να μπούμε στην ουσία του προβλήματος και επομένως να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε ορθολογικά πώς θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν αυτά τα φαινόμενα με τη λογική της αγοράς, η οποία από τη φύση της είναι πολύ πιο αποτελεσματική από απλές ρυθμιστικές παρεμβάσεις.Θα ήθελα να κάνω τον ιταλικό αγροτοβιομηχανικό κόσμο να προβληματιστεί σχετικά με το πώς αυτό το θέμα - εάν δεν αντιμετωπιστεί σωστά - μπορεί να γλιστρήσει σε άχρηστες αναγνώσεις για να δημιουργήσει πραγματική αξία για τη γεωργία και τη βιομηχανία τροφίμων μας.

Περισσότερα σχέδια ποιότητας και διεθνοποίησης, λιγότερες ρυθμιστικές παρεμβάσεις

Στην πραγματικότητα, πιστεύω ότι οι ιταλικές εταιρείες - αντί να στοχεύουν στην απόκτηση πλεονεκτημάτων από ρυθμιστικές παρεμβάσεις - πρέπει να ενεργούν στρατηγικά στην αγορά, εστιάζοντας στην ποιότητα των προϊόντων και στα αποτελεσματικά σχέδια διεθνοποίησης.Ξεκινώ από μια πρώτη σκέψη: με μια πιο προσεκτική εξέταση, η επιτυχία ενός προϊόντος στο εξωτερικό δεν δίνεται από μια λίγο-πολύ σαφή σύγκριση με την ιταλική κατασκευή, αλλά από την ποιότητα του προϊόντος. Αναφέρω την περίπτωση των Ηνωμένων Πολιτειών, μακράν της αγοράς όπου οι ιταλικές εξαγωγές έχουν την υψηλότερη προστιθέμενη αξία: πολλές ιταλικές εταιρείες ήδη παράγουν σε αμερικανικό έδαφος. Αυτό σημαίνει ότι η αμερικανική νομοθεσία δεν επιτρέπει πλέον στις εταιρείες να μιλούν για προϊόντα Made in Europe/Italy. Όπως και στην περίπτωση της Lindt, η οποία αναγκάστηκε να εξαλείψει τις λέξεις «παράγεται στην Ελβετία από το 1845» από το σήμα της επειδή η εταιρεία έχει εργοστάσιο παραγωγής στην Αμερική. Ή Barilla -η οποία διαθέτει και εργοστάσιο παραγωγής στις ΗΠΑ- που από φέτος, προληπτικά, έχει καταργήσει τη διατύπωση «Νούμερο 1 στην Ιταλία» για να αποφύγει πιθανές διαφωνίες.

Οι κίνδυνοι των ομαδικών αγωγών στις Ηνωμένες Πολιτείες

Τα αμερικανικά δικαστήρια απαγορεύουν, στην πραγματικότητα, οποιαδήποτε αναφορά σε προέλευση που δεν συνάδει με τον πραγματικό τόπο παραγωγής. Και ο φόβος πιθανών ομαδικών αγωγών απαιτεί από τις σοβαρές εταιρείες να μην μπερδεύουν τους Αμερικανούς καταναλωτές. Άλλοι μεγάλοι Ιταλοί κατασκευαστές, όπως οι Fratelli Beretta, Citterio USA, ή θυγατρικές πολυεθνικών όπως η Galbani και η Ferrero, δεν αναφέρουν πουθενά στη συσκευασία τους αναφορές στην Ιταλία. Γιατί θα ήταν παραπλανητικό για τον Αμερικανό καταναλωτή και γιατί θα υπόκεινταν σε ομαδικές αγωγές. Αλλά η επιτυχία αυτών των εμπορικών σημάτων στις ΗΠΑ καταδεικνύει ότι το σημαντικό σημείο είναι να προσφέρουμε στους Αμερικανούς καταναλωτές ποιότητα λόγω των διαδικασιών παραγωγής, των τεχνικών κατασκευής και των μοναδικών πρώτων υλών. Το οποίο για να αναγνωριστεί και να εκτιμηθεί δεν χρειάζεται να προσποιηθεί ότι είναι κατασκευασμένο στην Ιταλία.

ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ: italianfood.net

Η συζήτηση για το Made in Italy πρέπει να υπερασπιστεί

Υπάρχει λοιπόν ανάγκη να διευκρινιστεί ποια ιταλικά προϊόντα πρέπει να υπερασπιστούμε, ώστε να μην προκληθεί περιττή σύγχυση και να αποτραπεί η προσοχή από το πραγματικό ζήτημα που διακυβεύεται που είναι η υπεράσπιση της γεωργικής και βιομηχανικής μοναδικότητας των Ιταλών.Ο κατάλογος των "αντιγραμμένων" προϊόντων, που περιγράφεται για παράδειγμα στην τελευταία έρευνα που αναφέρθηκε, βλέπει στην πρώτη θέση το ragù, ένα παρασκεύασμα κουζίνας γαλλικής προέλευσης, ακολουθούμενο από το πέστο που είναι μια σάλτσα συνταγής με βάση τον βασιλικό. Τόσο φρέσκο ​​όσο και με λίγες μέρες ωφέλιμης ζωής πριν τη λήξη. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ακόμη δύσκολο να καταλάβει κανείς τι σημαίνει υπεράσπιση της ιταλικότητας. Θα ήταν σαν να λέμε ότι οποιοσδήποτε στην Ιταλία παρασκευάζει γουακαμόλε θα μπορούσε να κατηγορηθείμεξικανικός ήχος; Πρέπει απλώς να εισάγουμε γουακαμόλε από το Μεξικό; Και το χούμους; Και το κεμπάπ; Το σοβαρό επιχείρημα της υπεράσπισης της μοναδικότητας δεν μπορεί να αναμιχθεί με περίεργες θεωρίες όπως η υπεράσπιση της πίτσας ή της καρμπονάρας.

Τι συμβαίνει κατά μήκος της αλυσίδας διανομής

Εκεί που το θέμα γίνεται πιο διφορούμενο είναι οι ονομασίες όπως π.χπαρμεζάνα. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι το Parmigiano Reggiano, καθώς και τα Grana Padano και Pecorino Romano, πωλούνται στην Αμερική και σε πολλές άλλες χώρες, μέσω ποσοστώσεων που χορηγούνται σε ορισμένους εισαγωγείς. Με αυτόν τον τρόπο αγγίζει πάνω από 16 δολάρια ανά λίβρα και φτάνει και τα 20 δολάρια κάποιες φορές. Ως εκ τούτου, θα ήταν σκόπιμο να μελετήσουμε την αμερικανική αντιμονοπωλιακή νομοθεσία και να κατανοήσουμε εάν δεν είναι δυνατή η παρέμβαση σε εκείνους τους παράγοντες που στην αλυσίδα διανομής πολλαπλασιάζουν τα κέρδη τους με άχρηστα ενοίκια θέσης, μειώνοντας την ικανότητα πώλησης των προϊόντων και συνεπώς τους όγκους.

Ιταλικό αντίο, καλωσόρισμα από Ιταλούς

Θα μπορούσε επίσης να συμβεί κάποιος παραγωγός γαλακτοκομικών από την Πάρμα, τη Μάντοβα ή την Κρεμόνα να αποφασίσει να πάει και να εγκαταστήσει μια παραγωγή στο Ουισκόνσιν, όπου το γάλα είναι υπέροχο, και να παράγει μια γκράνα που ωριμάζει με τον σωστό τρόπο για να βγει στην αγορά με ένα προϊόν ιταλικής κατασκευής, αλλά που κοστίζει περίπου 10 δολάρια η λίβρα. Μετακινήστε τοικανότητα και ικανότητα να ενεργούμε σαν ΙταλοίΠιο κοντά στους τόπους κατανάλωσης είναι μια ισχυρή ευκαιρία που έχει μόνο το ιταλικό σύστημα. Ο στρατηγικός στόχος θα ήταν η αντικατάσταση τουΙταλικός ήχοςμε ακατασκευασμένο από Ιταλό, με την ποιότητα και την ασφάλεια των τροφίμων που έχουν μόνο οι Ιταλοί στον κόσμο.